 |
 |
 |
|
Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή κοίταζα τους μεγαλύτερους και σχολίαζα την εμφάνιση, το λόγο, τις αντιδράσεις τους, γνωρίζοντάς τους λίγο ή και καθόλου. Και άλλοτε θαύμαζα κάποιους για το πώς μιλούσαν , πως συμπεριφέρονταν, πως φρόντιζαν τον εαυτό τους και άλλοτε πάλι ένιωθα απέχθεια ή λύπη για αυτό που «έβγαζε» η παρουσία τους. Έλεγα λοιπόν τότε πως δεν μου άρεσαν οι άνθρωποι που καπνίζουν, αυτοί που βρίζουν στο δρόμο, οι κουτσομπόληδες που ασχολούνται με τις υποθέσεις των άλλων και δεν κοιτάζουν τα δικά τους, οι μίζεροι άνθρωποι που κλαίγονται για όσα δεν έχουν και δεν εκτιμούν όσα έχουν, και άλλα τέτοια. Σήμερα, χρόνια μετά, σκέπτομαι πως κανείς μας όταν ξεκινούσε τη ζωή του δεν περίμενε ή δεν περιμένει να γίνει «ο κακός» και «ο άσχημος» της παρέας. Κάτι πρέπει να έχει μεσολαβήσει για να μετατρέπεται ο χαρακτήρας και η ζωή μας σε ένα «ρούχο» που δεν θέλαμε ποτέ μας να φορέσουμε. Μάλλον και εμείς οι ίδιοι έχουμε αφήσει χώρο και χρόνο στα «ζιζάνια» των καιρών για να εισχωρήσουν στη ζωή μας. Γιατί, δεν ξύπνησε ξαφνικά κάποιος ένα πρωί με το τσιγάρο στο χέρι και επέλεξε έτσι απλά να το βάλει στην καθημερινότητα του, να το κάνει κομμάτι του εαυτού του, να καταλήξει υπόλογος των συνεπειών της πράξης του. Μάλλον θα του έχουν τύχει διάφορα στη ζωή του, μπορεί και να έχει πέσει δέκα φορές και να μην κατάφερε να σηκωθεί την ενδέκατη. Μπορεί επίσης να μην κατάφερε ποτέ του να σηκωθεί ή όταν έπρεπε να το κάνει να μην ήξερε πώς και να τα παράτησε. Ή μπορεί απλά να γοητεύτηκε από την εικόνα του σέξι συμβόλου που κρατάει στο χέρι του το τσιγάρο και έτσι κατακτά την υπέροχη πρωταγωνίστρια της ταινίας και ζουν στο πολυτελές σπίτι τον μεγάλο έρωτά τους. Το ζήτημα είναι ότι πριν το «τσιγάρο» ή οποιοδήποτε άλλη βλαβερή πράξη μπει στη ζωή μας έχει πρώτα μπει στο μυαλό και στη σκέψη μας. Αν την έχει κατακτήσει, αν έχει καταφέρει να ορίζει την πορεία των επιλογών μας, της το έχουμε επιτρέψει εμείς. Βέβαια, οι τρόποι για να μπει η σκέψη στο μυαλό μας είναι πολλοί, βοηθάει όμως και η έλλειψη κριτικής, αυτοκριτικής και μαχητικής στάσης ζωής. Όσο «κακά» παραδείγματα κι αν βρέθηκαν μπροστά μας, όσο δύσκολες κι αν ήταν οι συνθήκες, δεν μπορούμε να αποποιηθούμε το μέρος της ευθύνης που μας αναλογεί, ούτε μπορούμε πάντα να ισχυριζόμαστε πως δεν μπορούμε τίποτα να κάνουμε, πώς πάντα φταίνε οι άλλοι. Είναι συνήθεια και ευκολία να καταπολεμάει κανείς το σύμπτωμα και όχι την αιτία. Αναγνωρίζεις και διαχειρίζεσαι ευκολότερα το ότι έχεις άγχος παρά το γιατί, τις βαθύτερες αιτίες του. Η αναζήτηση αυτή απαιτεί άλλες λύσεις κι αυτές δεν είναι πάντα –τί πάντα, σχεδόν ποτέ- βολικές. Κι αν έχεις μάθει να αντιμετωπίζεις τα ζητήματά σου μόνον με εύπεπτους τρόπους, τότε επαφίεται ακόμη περισσότερο στην προσωπική σου πρωτοβουλία και ευθύνη να εκπαιδεύσεις τον εαυτό σου και να τον ξεπεράσεις, αν χρειαστεί, για να φτάσεις στο βάθος των πραγμάτων. Αυτή είναι μια δύσκολη πορεία: πιο εύκολο έρχεται το κουκούλωμα, η παραίτηση, ο ωχαδελφισμός, πιο ανώδυνο είναι το life style και τα ζώδια, από το να ξεκινήσει κανείς να πορεύεται σ’ένα «αγώνα» που έχει αρχή αλλά όχι τέλος. Και όσοι ζούμε στον κόσμο των ενηλίκων γνωρίζουμε πως στην πορεία μιας ολόκληρης ζωής, δεν υπάρχει τίποτε απόλυτα άσπρο ή μαύρο, μόνον η ανάγνωση της πρόθεσης, των σκοπών, των κινήτρων από τους άλλους συμπορευόμενους. Και αν ο Δον Κιχώτης ήταν ένας ήρωας μιας άλλης εποχής που πάλευε για τους ανεμόμυλούς του και κανείς δεν τον καταλάβαινε , εκείνος συνέχιζε, γιατί μόνον έτσι μπορούσε να παραμείνει ο εαυτός του και να έχει νόημα η ύπαρξη του. |
