Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2022
16
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2011


Συμβούλια Ένταξης Μεταναστών
Ο Δήμος Κορυδαλλού ανοίγει δρόμους
Των Κ.Τριπερίνα και Ν.Χριστάκου

Σχολεία Πρότυπα, Πειραματικά και άλλα
Οι άριστοι ζουν ανάμεσά μας!
Της Σίσσυς Ανδριτσοπούλου

Το παιχνίδι των δικαιωμάτων
Ο μικρός Σαφάρ και η Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Παιδιού
Της Σοφίας Πράπα

Η εποχή των τεράτων
Με αφορμή την ομιλία του Σλάβοι Ζίζεκ
Της Συντακτικής ομάδας

Unseen tours
Το Λονδίνο των αστέγων
Της Λιλίκας Τρικαλινού

Μηχανισμοί διάσωσης
Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου
Του Βαλκάνιου

Editorial
Οι φορείς της κοινωνικής οικονομίας δείχνουν το δρόμο

Ατζέντα
Προκηρύξεις, πρωτοβουλίες, συνέδρια, ημερίδες

Σχολιαστής
Περπατώντας στην οδό Στουρνάρη του χτες και του σήμερα

Καυτή Πατάτα
Διοικητικές αλλαγές στα Πανεπιστήμια

Αντιλογίες
Εθελοντισμός κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης

Πήγα-Είδα-Διάβασα
Ο μήνας που έφυγε. Τα καλά πρέπει να μοιράζονται

PDF Εκτύπωση E-mail
Το κέντρο της Αθήνας είναι συνδεμένο με αναμνήσεις που κάνουν την πόλη δική μας. Τα στενά της Πατησίων και των Εξαρχείων, η περιοχή του Μουσείου και του Πολυτεχνείου είναι μικροί πυρήνες μνήμης που προσπαθούν να εγγραφούν στο σήμερα. Η οδός Στουρνάρη είναι μιά ιδιαίτερη περίπτωση, που έχει το δικό της ξεχωριστό μερίδιο όχι μόνο στη μνήμη αλλά και στη λήθη.

από τη Μ. Μισαηλίδου

Μιά μικρή γειτονιά του κέντρου

Πρωτοπερπάτησα στην οδό Στουρνάρη (που οι περισσότεροι την έλεγαν Στουρνάρα), όταν ήμουν πολύ μικρή. Ο πατέρας μου είχε κατάστημα σε αυτόν τον υπέροχο δρόμο και όταν κατέβαινα μου άρεσε πολύ να βολτάρω μόνη μου πάνω-κάτω και να χαζεύω τα μαγαζιά και τον κόσμο. Αυτό που μου άρεσε πιο πολύ ήταν να πηγαίνω Στουρνάρη και Κάνιγγος γωνία, σε ένα υπόγειο καφενεδάκι που το είχαν δύο σχεδόν …παππούληδες! Ο κύριος Κώστας και ο κύριος Τίτος. Αγόραζα την πορτοκαλάδα μόνη μου και αυτό με έκανε να αισθάνομαι μεγάλη!

Η Στουρνάρη ήταν πάντα ένας ωραίος δρόμος με μεγάλα δέντρα δεξιά-αριστερά από το Πολυτεχνείο, με τους φοιτητές να ζωντανεύουν την περιοχή και να της δίνουν ένα ιδιαίτερο χρώμα, τα μαγαζιά πολλά, όπως πολλοί ήταν και οι μόνιμοι κάτοικοι. Τους είχα γνωρίσει όλους! Μου έλεγαν καλημέρα και με ήξεραν σαν τη μικρή κόρη του κυρίου Δημήτρη. Όλοι φιλικοί και χαμογελαστοί. Η Στουρνάρη είχε πάντα για μένα το χρώμα και την αίσθηση της γειτονιάς. Ήμουν μικρή για να σκεφτώ πως αυτόν τον δρόμο, κάποια χρόνια αργότερα, θα τον ζούσα τόσο πολύ και θα αποτελούσε ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου.

Ένας ζωντανός δρόμος

Ήταν Σεπτέμβριος του 1992 και ενώ σπούδαζα στο εξωτερικό η μητέρα μου αποφάσισε να ανοίξει ένα café, στη θέση που ο πατέρας μου είχε το δικό του κατάστημα. Στις 15 Νοεμβρίου 1992, μόλις δύο μέρες πριν από την επέτειο του Πολυτεχνείου, εγκαινιάζουμε το café. Ο δρόμος ήταν πολύ εμπορικός και όσο περνούσε ο χρόνος έπαιρνε όλο και μεγαλύτερη αξία. Καθιερώθηκε ως δρόμος με τα περισσότερα μαγαζιά υπολογιστών, τα βιβλιοπωλεία «Παπασωτηρίου» έγιναν τρία από ένα και το «Πλαίσιο» όλο και μεγάλωνε την επιχείρησή του. Όλα αυτά αποτελούσαν πόλο έλξης για τον κόσμο.

Το Πολυτεχνείο είχε ακόμη πάρα πολλούς φοιτητές γιατί αργότερα έμεινε μόνο η σχολή της Αρχιτεκτονικής. Ήρθαν και άλλες μεγάλες εταιρείες, γνωστές στο χώρο της τεχνολογίας που έτρεχε με τρελούς ρυθμούς. Δεν υπήρχε περίπτωση να δεις άδειο κατάστημα, ενώ τα πάρτι και τα διάφορα happenings με μουσική, δώρα και γλυκά, που γίνονταν σε εγκαίνια αλλά και στη διάρκεια των γιορτών, έδιναν ζωή στο δρόμο. Ακόμα όμως και χωρίς μουσικές και μπαλόνια η Στουρνάρη κάποιες φορές είχε εορταστική ατμόσφαιρα.

Η μόνη ανησυχία ήταν ο τριήμερος εορτασμός του Πολυτεχνείου, που συνήθως είχαμε φασαρίες. 1997 και 1998 ήταν δύο χρονιές με εκτεταμένες ταραχές, μεγάλες ζημιές, κάηκαν μαγαζιά. Η αποκατάσταση των ζημιών γινόταν σχετικά γρήγορα (όχι όμως και η αποζημίωση από τις ασφαλιστικές!). Για τρείς ημέρες ο δρόμος άλλαζε ατμόσφαιρα αλλά πολύ γρήγορα ξαναέμπαινε στο ρυθμό του.

Κάθε Σάββατο στη Στουρνάρη ήταν μια ιδιαίτερη ημέρα. Άλλαζε το στυλ και η διάθεση των ανθρώπων. Κατέβαιναν εκείνοι που ήθελαν να περπατήσουν, να πάρουν βιβλία και εφημερίδες και να καθίσουν σε κάποιο café για να απολαύσουν αυτό το πρωινό. Και το χαίρονταν πραγματικά, το έβλεπα στα πρόσωπά τους και το καταλάβαινα από τον τρόπο που μου έπιαναν κουβέντα. Δημιουργούσα μια άλλη σχέση με αυτούς τους ανθρώπους γιατί δεν τους κυνηγούσε κάτι ενώ τις καθημερινές τους κυνηγούσε ο χρόνος. Έτσι η απόλαυση είχε μικρή διάρκεια.

Η αρχή του τέλους

Κάπως έτσι κυλούσε η ζωή στη Στουρνάρη για πολλά χρόνια. Που να φανταζόμουνα ότι ο δρόμος μας θα έπαιρνε τη σημερινή του μορφή. Η αλλαγή άρχισε σταδιακά από το 2005 και μετά. Όλες οι διαδηλώσεις, όλες οι πορείες κατέληγαν στο Πολυτεχνείο, τα επεισόδια βίας και οι συγκρούσεις ήταν η καθημερινότητά μας. Η περιοχή μετατράπηκε σε πεδίο μάχης και φόβου. Εταιρείες, γραφεία, μαγαζιά ακόμα και μόνιμοι κάτοικοι άρχισαν να μετακομίζουν είτε λίγο πιο μακριά είτε άλλαξαν εντελώς περιοχή. Το αποκορύφωμα το ζήσαμε τον Δεκέμβριο του 2008. Ήταν η αρχή του τέλους. Ο δρόμος καταστράφηκε, πέθανε. Τα περισσότερα μαγαζιά κάηκαν, άλλα δεν άντεξαν αυτή την κατάσταση και έκλεισαν.

Τα δύο τελευταία χρόνια η Στουρνάρη είναι αγνώριστη. Βιώνει την παρακμή σε όλο της το μεγαλείο. Δεν πιστεύεις αυτό που αντικρύζεις. Περπατάς και νομίζεις πως έχει στηθεί ένα σκηνικό για κάποιο κινηματογραφικό γύρισμα. Ναρκομανείς, άστεγοι, ζητιάνοι, αμέτρητοι μικροπωλητές, αστυνομικοί που περιπολούν, τα ΜΑΤ, τα σκουπίδια, άσχημες μυρωδιές, ερημιά, σκοτάδι, άνθρωποι φοβισμένοι, αγριεμένοι, καχύποπτοι, μαγαζιά κλειστά, καμένα, ταμπέλες «πωλείται/ενοικιάζεται». Αυτά πλέον δίνουν χρώμα στο δρόμο.

Σημάδια αντίστασης

Ακμή και παρακμή κάνουν έναν κύκλο και η διαδρομή ξαναρχίζει. Αυτό που εύχομαι είναι να περπατήσω ένα πρωινό στη Στουρνάρη και να δω κάτι, ένα μικρό σημάδι που θα δείχνει ότι ένας νέος κύκλος ανοίγει. Ένα μικρό σημάδι αντίστασης σε αυτή τη μίζερη καθημερινότητα∙ σαν τον κύριο Κώστα που συνεχίζει χρόνια τώρα να έρχεται κάθε πρωί και να μας φέρνει τις πρωινές εφημερίδες μαζί με μια σοφή καλημέρα και ένα όμορφο τριαντάφυλλο∙ σαν την Άνοιξη που όταν έρχεται, βλέπεις τη μέρα σιγά σιγά να μεγαλώνει, μυρίζεις το άρωμά της και λες να! η εποχή αλλάζει...