Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2022
16
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2011


Συμβούλια Ένταξης Μεταναστών
Ο Δήμος Κορυδαλλού ανοίγει δρόμους
Των Κ.Τριπερίνα και Ν.Χριστάκου

Σχολεία Πρότυπα, Πειραματικά και άλλα
Οι άριστοι ζουν ανάμεσά μας!
Της Σίσσυς Ανδριτσοπούλου

Το παιχνίδι των δικαιωμάτων
Ο μικρός Σαφάρ και η Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Παιδιού
Της Σοφίας Πράπα

Η εποχή των τεράτων
Με αφορμή την ομιλία του Σλάβοι Ζίζεκ
Της Συντακτικής ομάδας

Unseen tours
Το Λονδίνο των αστέγων
Της Λιλίκας Τρικαλινού

Μηχανισμοί διάσωσης
Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου
Του Βαλκάνιου

Editorial
Οι φορείς της κοινωνικής οικονομίας δείχνουν το δρόμο

Ατζέντα
Προκηρύξεις, πρωτοβουλίες, συνέδρια, ημερίδες

Σχολιαστής
Περπατώντας στην οδό Στουρνάρη του χτες και του σήμερα

Καυτή Πατάτα
Διοικητικές αλλαγές στα Πανεπιστήμια

Αντιλογίες
Εθελοντισμός κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης

Πήγα-Είδα-Διάβασα
Ο μήνας που έφυγε. Τα καλά πρέπει να μοιράζονται

PDF Εκτύπωση E-mail
Όσοι έχουν επισκεφτεί το Λονδίνο έστω και μία φορά ξέρουν πως είναι να περπατάς στο Covent Garden και να θαυμάζεις τον τρόπο που οι Άγγλοι έχουν διατηρήσει την ιστορία τους και την έχουν μετατρέψει σε τουριστικό αξιοθέατο. Βλέποντας το Apple Market να έχει γίνει ο παράδεισος των τουριστών και να υπάρχει δίπλα του το μουσείο του υπόγειου τραίνου δε φαντάζεται κανείς οτι υπάρχει και μια άλλη πλευρά.

από τη Λιλίκα Τρικαλινού

Το δικό τους Λονδίνο

Ποιός από τους ανέμελους τουρίστες αλλά και μόνιμους κατοίκους που απολαμβάνουν τα καφέ και τις πολύβουες pubs της περιοχής γνωρίζουν ότι έχει υπάρξει ένα από τα κατεξοχήν καταφύγια των αστέγων του Λονδίνου; Ή ότι τα πλαϊνά μέρη του μουσείου προσφέρουν την καλύτερη προφύλακση από τη βροχή και το κρύο και μέχρι τώρα μπορεούσε κάποιος να κοιμαται εκεί χωρίς να τον βλέπει κανείς και χωρίς να ενοχλείται; Η δική μου εκτίμηση είναι ότι δεν είναι πραγματικά πολλοί εκείνοι που έχουν δει αυτή την πλευρά αυτής της πόλης. Σ’αυτό ακριβώς το γεγονός βασίζεται και το unseen tour.

Η άλλη πλευρά της πόλης

Τα unseen tours είναι μία πρωτοβουλία της οργάνωσης Sock Mob Events. Περί τίνος ακριβώς πρόκειται, το καταλαβαίνεις πολύ καλύτερα αν συμμετάσχεις σε ένα τέτοιο tour. Αυτό που θα δεις είναι η ξενάγηση σε διάφορες περιοχές του Λονδίνου (Brick Lane, Old Street, Temple, London Bridge) μέσα από τα μάτια και τις ιστορίες αστέγων που ζουν ή έχουν ζήσει στις συγκεκριμένες περιοχές. Είναι λοιπόν μάλλον μια ακτιβιστικής στόχευσης περιήγηση παρά ένας τουριστικός περίπατος. Ο λόγος ύπαρξης αυτών των δράσεων είναι η ευαισθητοποίηση του κοινού σε ένα θέμα ταμπού που όμως έχει πολύ μεγάλες διαστάσεις στην πόλη του Λονδίνου.

Το εγχείρημα εμπνεύστηκε μια οργάνωση εθελοντών που υποστηρίζει άστεγα άτομα. Η οργάνωση προσπαθεί να συνδυάσει την κοινωνική ευαισθητοποίηση για το πρόβλημα των ανθρώπων που μένουν στο δρόμο με την ενδυνάμωση των τελευταίων. Ένα μέσο είναι η επαφή του κόσμου μαζί τους που άρει την απομόνωση και τον κοινωνικό στιγματισμό. Ένα άλλο μέσο είναι η εκπαίδευση κάποιων αστέγων (ή/και πρώην αστέγων) ως ξεναγών για αυτές τις βόλτες. Η ιδέα που έγινε πράξη πρώτη φορά την παγκόσμια μέρα των αστέγων (10/10/2010), τράβηξε το ενδιαφέρον των μέσων μαζικής ενημέρωσης αλλά και πολύ κόσμου που συμμετείχε. Έτσι, κάτι που θα ήταν μοναδικό γεγονός έγινε πολύ σύντομα μία καλή πρακτική η οποία συνεχίζεται χειμώνα-καλοκαίρι (ναι, και με χιόνι!) κάθε βδομάδα στα τέσσερα σημεία της πόλης. Το εισιτήριο είναι από 5 έως 8 λίρες και παρ’όλο που δεν το ζητάει κανείς, συνήθως μαζεύονται περισσότερα χρήματα τα οποία δίνονται στους άστεγους ξεναγούς.

Οι γνώριμες διαδρομές

Η δικιά μου εμπειρία ήταν στην περιοχή που μέχρι τώρα νόμιζα ότι ήξερα καλύτερα από όλες στο Λονδίνο, στο Temple. Ξεκινώντας από το σταθμό Temple δίπλα στον Τάμεση και περπατώντας στο Covent Garden και στη Strand, είδα την περιοχή μέσα από τις ιστορίες των ξεναγών μας, του Mark και της Viv. Βέβαια, δεν ήταν μόνο οι δικές τους ιστορίες, αλλά και οι ιστορίες της πόλης. Ζώντας στους δρόμους της περιοχής αυτοί οι άνθρωποι προσέχουν πράγματα που εμείς δε γνωρίζουμε καν οτι υπάρχουν ή υπήρξαν. Για παράδειγμα, δεν είχα φανταστεί ποτέ μου ότι το πάρκο Lincoln Inn Fields στο οποίο έχω βρεθεί πολλές φορές να πίνω καφέ, ήταν μέρος αποκλειστικά δοσμένο στους άστεγους για να μένουν μέχρι σχετικά πρόσφατα. Έμαθα λοιπόν ότι σε αυτό το πάρκο έμενε μεγάλος αριθμός αστέγων με απόλυτη τάξη και οργάνωση καθώς και στενή συνεργασία με την αστυνομία (στις εξαφανίσεις ανθρώπων η αστυνομία πρώτα ενημέρωνε και ρώταγε τους άστεγους καθώς ήταν το πρώτο μέρος που θα πήγαινε κάποιος έχοντας φύγει με τη θέληση του από το σπίτι του).

Αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση, ανάμεσα σε αρκετά άλλα, είναι ο τρόπος που η μνήμη της πόλης έχει καταγραφεί πολύ καλύτερα σε κοινότητες όπως αυτή των αστέγων. Έμαθα πράγματα που δεν ήξερα και για τα οποία δε μπορούσα να βρω στοιχεία μέχρι τώρα. Τρανταχτό παράδειγμα ένας κλειστός σταθμός τραίνου δίπλα στο πανεπιστήμιο Kings College London. Έμαθα λοιπόν ότι ήταν μέρος της παλιότερης γραμμής του υπογείου που δεν λειτουργεί πια αλλά επειδή είναι σε άψογη κατάσταση χρησιμοποιείται σαν σκηνικό σε ταινίες. Φυσικά το πιο εντυπωσιακό ήταν η ‘κανονικότητα’ των ξεναγών μας. Παρ΄όλο που και οι δύο έχουν περάσει την περισσότερη ζωή τους στο δρόμο, είναι μέλη μίας οργανωμένης κοινότητας με κανόνες και προβλήματα που αντιμετωπίζονται με συνεργασία χωρίς να λείπουν βέβαια και οι προστριβές.