 |
 |
 |
|
Η οικονομική κρίση φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά … στην τηλεόραση. Η έλλειψη χρημάτων συχνά κρατάει τον κόσμο μέσα στο σπίτι και το άγχος της επιβίωσης ευνοεί τις τάσεις φυγής. Τώρα, αν συνδυάσουμε αυτά τα δυο δεν είναι να απορεί κανείς που από μακριά αυτή η πόλη είναι ολόκληρη ένα τρεμάμενο γαλάζιο φωτάκι... από την Ελένη Τριανταφυλλοπούλου Η κρίση μας έχει παγιδέψει σε μια κατάσταση αναμονής βαθιά ασφυκτική. Τα μαγαζιά που κλέινουν, τα κόκκινα πωλείται - ενοικιάζεται σπαρμένα στις εισόδους των σπιτιών και τα νουμεράκια με τα συν και πλην των εξόδων να σφίγγουν το μυαλό σαν μέγγενη. Και κάπου εκεί έρχεται το μαγικό κουτί για να προσφέρει την πολύτιμη χαλάρωση... Αν εξαιρέσουμε κάποιες καλές προσπάθειες εκπαιδευτικών προγραμμάτων και ενημέρωσης, σε γενικές γραμμές η ημερήσια τηλεόραση είναι απο μόνη της πηγή θλίψης. Επαναλήψεις, ληγμένα ντοκιμαντέρ, σήριαλ με γυναίκες που μνησικακούν, φαγητά, νταντάδες, κουτσομπολιά, και μεσημεριανό soft-porn σκορπισμένo σ’ ενα τσουνάμι διαφημίσεων και telemarketing. Δηλαδή το είδος των προγραμμάτων που μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο να βουλιάξει σε μόνιμο υπαρξιακό κώμα. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι στην τηλεόραση αυτή την στιγμή υπάρχουν δύο είδη προγραμμάτων. Αυτά που απευθύνονται στους καταναλωτές και τα υπόλοιπα που ενεργούν ως εγκεφαλικά κατασταλτικά στο θυμό όσων δεν μπορούν να καταναλώσουν. Πως θα μπορούσαμε να αναθεωρήσουμε το σκεπτικό με το οποίο φτιάχνεται το προγραμμα της ζώνης του μεσημεριού έτσι ώστε να σκεφτούμε κάτι κοινωνικά πιο πρόσφορο; Έχει χυθεί πολύ μελάνι για την υποβάθμιση των τηλεοπτικών εκπομπών αλλά δεν ακούμε προτάσεις για τη βελτίωση της κατάστασης. Αντίθετα από το internet στο οποίο η πρόσβαση εξακολουθεί να κοστίζει, η τηλεόραση είναι το πιο οικονομικό μέσο πληροφόρησης για τις ασθενέστερες οικονομικά τάξεις. Μπαίνει στα σπίτια όλων, όταν το internet απαιτεί συνδρομές και τεχνικό εξοπλισμό που τώρα πια μπορεί να είναι ένα όχι και τόσο ευκαταφρόνητο κόστος. Η μικρή οθόνη με την παντοδύναμη ικανότητά της να προσελκύει και να αφυπνίζει ακόμα και τον περιστασιακό θεατή, θα μπορούσε να παίξει έναν σημαντικό ρόλο στις παρούσες συνθήκες αν με κάποιο μαγικό τρόπο μπορούσαμε σαν κοινό να επιλέξουμε το έιδος και την ποιότητα των προγραμμάτων που έχουμε ανάγκη. Νέες προτάσεις και ιδέες για εκπομπές που προωθούν τη συμμετοχή στα κοινά, που προωθούν μια κουλτούρα κοινότητας και δήμόσιου χώρου δεμένα με μια κοσμοπολίτικη λογική. Προγράματα επιμόρφωσης ενηλίκων, επαγγελματικού προσανατολισμού, κατάρτισης των νέων. Εναλλακτικές προτάσεις τόσο στον τομέα της ψυχαγωγίας όσο και στην ανάπτυξη της κριτικής σκέψης. Εκπομπές που θα στόχευαν στο να αρχίσει να ρέει στα τηλεοπτικά προγράμματα η ευφυία και η φαντασία νέων ανθρώπων που θα μπορούσαν να διαμορφώσουν ένα διαφορετικό τηλεοπτικό τοπίο μακριά απο το σημερινό τέλμα. Και όλα αυτά φιλτραρισμένα με έναν έξυπνο οικονομικό σχεδιασμό που θα απέφερε το απαραίτητο κέρδος σε χορηγούς και κανάλια. Δεν είναι μόνο ο πνευματικός κόσμος της χώρας που διαρκώς καταγγέλλει τη σαθρότητα των προγραμμάτων. Παντού ακούει κανείς παράπονα για την ‘χρεοκωπημένη’ τηλεόραση και το χάλι των εκπομπών σε κρατικά και ιδιωτικά κανάλια. Η υποβάθμιση της ελληνικής τηλεόρασης πλανάται, σαν μια ακαθόριστη θλίψη στη συλλογική μας συνείδηση εδώ και πολύ καιρό. Μια επιλεκτική αντανάκλαση ασχήμιας που εντείνει ακόμα περισσότερο την αίσθηση αδιεξόδου που δημιουργεί η οικονομική κρίση. Αυτό που μας υπενθυμίζει το παρωχημένο lifestyle του μεσημεριού -που δεν έχει ούτε ζωή ούτε στυλ- είναι ότι στη σύγχρονη λαϊκή σοφία, η κριτική σκέψη όπως και η σκληρή δουλειά δεν φέρνει ούτε δόξα ούτε χρήμα. Και για του λόγου το αληθές παρελαύνουν στο γυαλί καθημερινά άνθρωποι που οι ζωές τους επιβεβαιώνουν και προωθούν αυτό τον δημοφιλή νεολογισμό. Η λογική της πρόσκαιρης λήθης, είναι το μόνο μήνυμα που αναδύεται μέσα απο όλον αυτόν τον αχταρμά. Και το να κλείσουμε τελικά το κουμπί ίσως να είναι για αρκετό καιρό ακόμα, η μόνη δική μας απάντηση στην τηλεοπτική πτώχευση. |
