 |
 |
 |
|
Μπορεί βέβαια οι επιταγές της κατανάλωσης να θέλουν τον πιο αναγνωρίσιμο άγιο να εμφανίζεται καλοκαιριάτικα προκειμένου να τονώσει το αγοραστικό ηθικό των καταναλωτών όμως το μυστήριο θα συνεχίζει να συντηρείται για πολλές γενιές ακόμη...
από τη Λιλίκα Τρικαλινού Εδώ Αι Βασίλης εκεί Αι ΒασίληςΑπό παιδί η αγαπημένη μου στιγμή των Χριστουγέννων ήταν η παραμονή της πρωτοχρονιάς και η προσμονή για τον Άγιο Βασίλη και τα δώρα του. Ομολογώ ότι η εικόνα του χαριτωμένου, χοντρούλη, χαμογελαστού παππού με τα κόκκινα ρούχα, αν και τελείως ξενόφερτη, μου άρεσε πάντα πάρα πολύ. Η απορία του πώς έρχεται και πώς μπαίνει μέσα στα σπίτια μας είναι η τέλεια ευκαιρία για να τρελάνεις τα παιδιά αγαπημένων φίλων και συγγενών, κι αν έχεις και τα δικά σου. Γιατί δεν υπάρχει καλύτερη στιγμή από εκείνη που τα παιδιά στήνουν καρτέρι για να δούνε τον Κοκκινοχοντρούλη άγιο να μπαίνει ή και να βγαίνει από το σπίτι αλλά κάθε φορά να τον χάνουν ενώ τα δώρα φυσικά εμφανίζονται μυστηριωδώς. Η απορία μήπως τελικά υπάρχει και μήπως τελικά τα δώρα δεν τα φέρνει η μαμά κι ο μπαμπάς είναι η καλύτερη γιατρειά σε έναν κυνικό κόσμο. Και μόνο η σκέψη και η αμφιβολία που έρχεται μαζί με τη χαρά του ανοίγματος των δώρων, ότι κάποια μαγεία συνεχίζει να υπάρχει στον κόσμο μας, είναι αρκετή για να αγαπάς πάντα τον Άγιο Βασίλη. Η χαρά της προσφοράς Φυσικά, ο ‘Άγιος Βασίλης’ μπορεί να μην υπάρχει με τη μορφή που προωθεί η Coca Cola και όλο το marketing των εταιρειών, των καταστημάτων και των διαφημιστών, όμως η ιδέα είναι πάντα η ίδια. Δε θα σταθώ στις αντικειμενικές και μάλλον κυνικές απόψεις και ιδέες περί καταναλωτισμού, γιατί πιστεύω ή καλύτερα νοιώθω ότι το νόημα του να προσφέρεις χαρά και ευχαρίστηση είναι υπερ-αρκετό. Το γεγονός ότι κάποιος (δηλαδή, η πεμπτουσία του γονεϊκού ρόλου) θα ψάξει να βρει το κατάλληλο δώρο, θα περάσει ώρες ατέλειωτες σε μαγαζιά και εκνευριστικές ουρές για να το αγοράσει και μετά θα το προσφέρει χωρίς την παραμικρή ανταλλαγή, είναι για μένα το πιο σημαντικό. Μένουμε πάντα παιδιά... Ακόμα κι όταν μεγαλώνουμε και ξέρουμε ότι δεν θα τον δούμε ποτέ ούτε να μπαίνει, ούτε να βγαίνει από την καμινάδα που δεν έχουν τα διαμερίσματά μας, γιατί ‘Άγιος Βασίλης’ δεν υπάρχει, η ουσία του είναι πάντα μαζί μας. Το δώρο, η σκέψη, το χαμόγελο που θα προσφέρουμε σε κάποιον που αγαπάμε απλά και μόνο γιατί έχουμε μια καλή ευκαιρία να το κάνουμε, μας κάνει όλους μικρούς Άγιους Βασίληδες και ξωτικά και δίνει το πραγματικό νόημα αυτών των κατά τα άλλα κακοπαθημένων γιορτών που είναι φορτωμένες με χίλιες δυο υποχρεώσεις και δουλειές. Ακόμα κι η προσπάθεια προσφοράς που μας πιάνει (δυστυχώς) μόνο στις γιορτές να δώσουμε σε κάποιους που δεν είναι τυχεροί και δεν έχουν τα ίδια με μας φτάνει για να κάνει τον Άγιο Βασίλη να υπάρχει και να μας επισκέπτεται κάθε χρόνο. |
