 |
 |
 |
|
Ο Συνήγορος του Παιδιού Γιώργος Μόσχος αποκαλύπτει τα βιβλία που τον συγκίνησαν όταν ήταν παιδί και ταυτόχρονα αποκαλύπτεται. Όπως φαίνεται, τίποτε δεν είναι τυχαίο…
από τον Γιώργο Μόσχο Στα χρόνια εκείνα, τα πρώτα βιβλία που διάβασα και με συνάρπασαν ήταν τα βιβλία του Ιουλίου Βερν. Με ξετρέλαινε κυρίως η ιδέα των ταξιδιών, των περιπετειών και των εξερευνήσεων άλλων τόπων και λαών. Ήταν τότε που πέρασε από το μυαλό μου ότι αυτό που θα ήθελα να κάνω στην ζωή μου είναι να συνδυάζω ταξίδια με δουλειά. Να καταγράφω, να παρατηρώ, να επικοινωνώ. Τότε το σκεφτόμουν να γίνω κάτι μεταξύ γεωγράφος και ανθρωπογεωγράφος… Ενας άλλος κύκλος βιβλίων που με τράβηξαν πολύ ήταν αυτά της Πηνελόπης Δέλτα και κυρίως ο "Τρελλαντώνης", "Τα μυστικά του βάλτου", "Στα χρόνια του Βουλγαροκτόνου" και "Το παραμύθι χωρίς όνομα". Οι έντονες προσωπικότητες που αναδύονταν μέσα από τα βιβλία αυτά και η ζωντάνια της περιγραφής των καθημερινών ανθρώπινων σχέσεων, με κράταγαν σε φοβερή εγρήγορση. Κι ας με προβλημάτιζαν ορισμένες στιγμές οι ακρότητες των περιγραφόμενων καταστάσεων ή και οι οπτικές της συγγραφέως, με την οποία ένοιωθα ότι ήμουν σε ένα διαρκή διάλογο, με διαφωνίες αλλά και ταυτίσεις. Στα πρώτα εφηβικά μου χρόνια θυμάμαι ότι με είχαν τραβήξει πολύ και βιβλία που περιέγραφαν έντονες συναισθηματικές καταστάσεις και ανθρώπινα πάθη, ειδικότερα μάλιστα ανθρώπων που βρίσκονταν σε ιδιαίτερη αδυναμία, όπως ο Όλιβερ Τουίστ, το Με και Χωρίς Οικογένεια και άλλα τέτοια. Ήταν οι ώρες που περνούσε από το μυαλό μου ότι στην ζωή μου, θα ήθελα να βρίσκομαι κοντά, να βοηθώ και να υποστηρίζω τους αδυνάτους. Θυμάμαι ακόμη την εντύπωση που μου είχε κάνει «Ο γλάρος Ιωνάθαν» που συνδύαζε την αναφορά στην περιπέτεια και την ελευθερία της πτήσης, με τη μοναχικότητα και το δικαίωμα στην διαφορετικότητα. Λίγο αργότερα, όταν διάβασα αρκετούς Έλληνες λογοτέχνες, θυμάμαι ότι ξεχώριζα τον Σαμαράκη, τον Βενέζη και τον Καζατζάκη. Για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, ο πρώτος κυρίως μέσα από την ζωντάνια της γραφής του, ο δεύτερος από την συναισθηματική φόρτιση και ο τρίτος από το βάθος της ματιάς και της σκέψης του, μου έδωσαν την ευκαιρία μιας καλύτερης οπτικής στο είδος που στην εφηβεία μου ένοιωθα ότι ήθελα να γνωρίσω καλύτερα στην ζωή μου: τον άνθρωπο. |
