 |
 |
 |
|
Τέλειωσαν κι αυτές οι εκλογές μέσα σε κλίμα προβληματισμού για τις πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Με το μνημόνιο πάνω από τα κεφάλια μας και τη σκέψη στο γνωστό-άγνωστο αύριο, πήγαμε ή δεν πήγαμε να ψηφίσουμε. Οι αναλύσεις για την αποχή και για τα περιβόητα "μηνύματα" των εκλογών έδωσαν και πήραν στα κανάλια και τον τύπο, δίνοντας φωνή (;) σε αυτούς που δεν μίλησαν. Τι θέλει άραγε να πει η αποχή; Είναι σημάδι αφύπνισης ή κρίσης της πολιτικής συνείδησης των πολιτών; Με άλλα λόγια απέχω σημαίνει διαμαρτύρομαι ή αδιαφορώ; Αγγελική, 29 ετών, βιολόγος Δεν καταλαβαίνω την αποχή στις εκλογές. Σε οποιεσδήποτε εκλογές. Δεν αντιλαμβανομαι ακριβώς με ποιό τρόπο η αποχή είναι στάση, πόσο μάλλον στάση διαμαρτυρίας. Πολλοί- και καλοί φίλοι- λένε ότι η αποχή είναι ο σωστός τρόπος για να δείξει κανείς τη διαφωνία του με το σύστημα. Η περισσότερο χρησιμοποιημένη ατάκα είναι οτι δεν υπάρχει κανένας πολιτικός αυτή τη στιγμή που να τους εκφράζει, ότι δε θέλουν να γίνουν πιόνια ενός φαύλου συστήματος που υπάρχει μόνο για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα κάποιων και πώς δεν είναι δυνατόν να συνεχίζουμε αυτόν τον φαύλο κύκλο. Κι εδώ έρχεται το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχω με αυτή τη λογική. Η αποχή στις εκλογές δεν αλλάζει τίποτα. Δε φέρνει στην πολιτική σκηνή νέα πρόσωπα, απλά αφήνει τους ίδιους απαξιωμένους πολιτικούς να κάνουν κουμάντο. Ακόμα, δημιουργεί ένα μεγαλύτερο πρόβλημα, αφήνει το περιθώριο σε όλους να μην αλλάξουν τίποτα. Δε χρειάζεται να προσπαθήσουν για να πείσουν τον κόσμο ότι αξίζουνε. Η αποχή χρησιμοποιείται από όλους τους πολιτικούς και τους πολιτικούς αναλυτές όπως τους βολεύει. Με αυτόν τον τρόπο όμως δεν υπάρχει καμία διαμαρτυρία, δεν υπάρχει καμία αλλαγή και καμία αντίδραση σε τίποτα. Δεν είναι αντιδραση η αποστασιοποίηση. Επίσης, αυτός που δεν έχει ψηφίσει δεν έχει και κανένα δικαίωμα να μιλάει, να γκρινιάζει για όσα δεν του αρέσουν. Γιατί δεν υπάρχουν μόνο δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις. Για να έχει κάποιος το δικαίωμα να μιλάει πρεπει να έχει τηρήσει και τις υποχρεώσεις του. Γι’αυτό για μένα η αποχή είναι απλή αδιαφορία. Αδιαφορία για όλα και όλους και η λέξη ‘στάση’ εχει πολύ ενεργητικές συνδηλώσεις για να χρησιμοποιηθεί στο συγκεκριμένο πλαίσιο. Χρήστος, 32 ετών, ασφαλιστής Δεν ψηφίζω στις εκλογές. Το αποφάσισα κάποια χρόνια πριν όταν αντιλήφθηκα τη ματαιότητα της κατάστασης. Ψηφίζουμε και νομίζουμε ότι κάτι κάνουμε. Οτι η ψήφος μας αλλάζει κάτι. Το μόνο που καταφέρνουμε ψηφίζοντας είναι να διατηρούμε στη ζωή ένα σαθρό σύστημα, γεμάτο από πολιτικούς που μας κοροιδεύουν, που άλλα λένε προεκλογικά και άλλα κάνουν μόλις εκλεχθούν. Δεν θέλω άλλο να στηρίζω αυτούς τους ανθρώπους κι αυτά τα κόμματα που θεωρούν ότι μπορούν να με κοροιδευουν χρόνια ατέλειωτα με πρόσχημα ότι εγω έκανα ό,τι μπορούσα μία φορά στα τέσσερα χρόνια. Δε βρίσκω κανένα καλό λόγο να στηρίξω αυτήν την κατάσταση που στην καλύτερη περίπτωση είναι ανικανότητα και στη χειρότερη κοροϊδία. Επίσης, δεν υπάρχει ούτε ένας πολιτικός που θα μπορούσα να εμπιστευτώ έστω και στοιχειωδώς. Δε θέλω κανένας από αυτούς να κάνει κουμάντο στη ζωή μου. Έτσι κι αλλιώς το αποτέλεσμα είναι πολύ συγκεκριμένο. Δύο κόμματα έχει η Ελλάδα και εδώ που έχουμε φτάσει είναι και τα δύο ίδια. Είναι τα ίδια δύο που μας φέρανε σε αυτήν την κατάσταση της ανεργίας και της οικονομικής ανασφάλειας, πώς να πιστέψω λοιπόν τώρα ότι αυτοί θα μου λύσουν τα προβλήματα αφού αυτοί τα δημιούργησαν; Γι'αυτό αποχή. Αν όλοι απέχαμε και κατέρεε αυτό το συστημα, ταραζόντουσαν οι πολιτικοί ότι τους καταλάβαμε όλοι και δεν τους πιστεύουμε πια, ίσως ένιωθαν λίγη ντροπή κι αρχίζαν να συμμαζεύονται και να συμμαζεύουν. Περιμένω τη μέρα που η αποχή θα φτάσει το 90% να δούμε τότε για ποια πλειοψηφία και ισχυρή λαική εντολή θα μιλάνε! |
