 |
 |
 |
|
Η ιστορία ξεκίνησε με τους Ολυμπιακούς αγώνες. Κάμερες παντού! Πολλοί τότε είδαν την προφητεία του "Μεγάλου Αδελφού" να επαληθεύεται, μερικοί αδιαφόρησαν, άλλοι αντέδρασαν και κάποιοι ανακουφίστηκαν. Οι Ολυμπιακοί τελείωσαν αισίως, τα χρόνια πέρασαν αλλά οι κάμερες παραμένουν (τόσα λέφτά δώσαμε άλλωστε). Πρόσφατα η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα είπε "ναι" στη χρήση καμερών σε δημόσιους χώρους για λόγους εθνικής ασφάλειας. Ξαναπιάσαμε λοιπόν το νήμα αυτού του αμφιλεγόμενου θέματος και ρωτήσαμε: Κάμερες στους δρόμους; Χριστιάνα, φιλόλογος, 32 ετών Ναι, γιατί μπορούν να μας προστατέψουν από τόσα πολλά. Ξέρω, ξέρω, είναι πολλοί εκείνοι που αντιτίθενται και αντιδρούν, αλλά οι κάμερες μπορούν να προσφέρουν ασφάλεια σε όλους μας. Τρομοκρατικά χτυπήματα μπορούν να αποφευχθούν και ποιος ξέρει πόσο αποφύγαμε ήδη. Οι συλλήψεις γίνονται πολύ πιο εύκολες και συγκεκριμένες. Αν σκεφτούμε πόσο έχουν αγριέψει τα πράγματα στους δρόμους, αν σκεφτούμε οτι σε μερικά σημεία της πόλης φοβόμαστε να περπατήσουμε το βράδυ, είναι προφανές πόσο θα βοηθούσε την κατάσταση μια τέτοια κίνηση. Όπως και να το κάνουμε, η αστυνομία δε μπορεί να είναι πανταχού παρούσα ενώ τα ηλεκτρονικά μάτια μπορούν και επομένως μπορούν και να μας προστατέψουν. Ακόμα κι αν η προστασία δεν είναι πραγματική, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Και, ναι, εννοώ το αποτέλεσμα τύπου Μεγάλου Αδερφού ή/και Πανοπτικού. Αν αυτό χρειάζεται για να μπει μια τάξη στα πράγματα, ας γίνει έτσι. Οσο για το ζήτημα των προσωπικών δεδομένων και του «φακελώματος», νομίζω ότι είναι υπερβολή. Πρώτον, γιατί έτσι κι αλλιώς φακελλωμένοι είμαστε και δεύτερον, αν δεν έχεις τίποτα να κρύψεις δεν έχεις και τίποτα να φοβηθείς. Αν πάλι έχεις κάτι να κρύψεις, οι κάμερες είναι εκεί για να το δούνε. Δήμος, καθηγητής αγγλικών, 30 ετών Κάμερες στους δρόμους, άλλο ένα τερτίπι των κυβερνήσεων για να μας κοντρολάρουν και να μας κάνουν να φοβόμαστε για την κάθε μας κίνηση. Άλλο ένα όπλο της αστυνομοκρατίας το οποίο δε βλέπω πώς μπορεί να βοηθήσει πραγματικά. Το θέμα είναι οι πολίτες να γνωρίζουν το λάθος, το κακό και να μην το κάνουν από συνείδηση κι όχι επειδή κάποιος τους βλέπει. Γιατί αν θέλει κάποιος να κάνει κάτι κακό θα τον βρει τον τρόπο είτε με κάμερες είτε χωρίς. Αυτό άλλωστε μας έχει δείξει και η εμπειρία των τελευταίων χρόνων. Όπως ο τρόπος βρέθηκε στους Δίδυμους Πύργους, το ίδιο και στο καμεροκρατούμενο Λονδίνο, αλλά και στη Μαδρίτη. Για να μη θέσω το πολύ πρόσφατο παράδειγμα του κουκουλοφόρου με τα μαύρα που μπροστά στις κάμερες του μετρό σκότωνε αθώους περαστικούς και οι κάμερες μάλλον τον προκαλούσαν αντί να τον αποθαρρύνουν. Αυτόν λοιπόν, τον πιάσανε; Και μετά από πόσα θύματα θα τα καταφέρουν να τον βρουν; Νομίζω ότι γίνεται σαφές ότι οι κάμερες δε μπορούν πραγματικά να βοηθήσουν σε κάτι. Το μόνο που κάνουν είναι να τρομάζουν τον αθώο κόσμο και να μας κάνουν να ζούμε σε καθεστώς άγχους και φόβου. Και το κυριότερο, αυτό που πραγματικά χάνεται και μάλιστα χωρίς να διαμαρτύρεται κανείς, είναι η προστασία του υποτίθεται αναφαίρετου δικαιώματος της ατομικής ελευθερίας. Αν παρακολουθείται η κάθε μου κίνηση, τότε πώς είμαι ελεύθερος να κάνω ό,τι θέλω; Κι αν κάνω κάτι παράνομο, γι’αυτό υπάρχουν οι νόμοι και όλο το σύστημα της «δικαιοσύνης». Αν είναι να ζούμε με το φόβο της κάμερας, τότε τι τα θέλουμε τα δικαιώματα; |
