 |
 |
 |
|
Όσοι είμαστε στην ηλικία που έρχεται η σειρά μας να φροντίσουμε τους γονείς μας αποκτάμε και μια ιδιαίτερη γνώση της νοσοκομειακής περίθαλψης στην Ελλάδα. Και το πρόβλημα δεν είναι το ίδιο το νοσοκομείο μόνον, όσο το άτιμο το μετά. Τι κάνουμε όταν το πολυπόθητο εξιτήριο φτάνει πια να γίνεται πραγματικότητα;
από τη Δήμητρα Παπαζαφειράτου Πριν καλά-καλά προλάβει η γενιά μας να ενηλικιωθεί (και στην Ελλάδα η ενηλικίωση αρχίζει όπως όλα πολύ πολύ αργά), αρχίζει να αντιμετωπίζει (άδικα και πρόωρα, ό,τι και αν λέτε) προβλήματα υγείας, πρώτα δικά της και μετά στο συγγενικό και φιλικό περιβάλλον.Η συνειδητοποίηση στην πράξη Έρχεται τότε η στιγμή που τα κενά και τα προβλήματα του συστήματος υγείας δεν είναι πια μόνον ένα από τα θέματα που συζητάμε τα βράδια με τους φίλους μας, ούτε ένα σχόλιο με αφορμή τις ειδήσεις. Οι ίδιοι τρέχουμε στους γιατρούς και προσπαθούμε να βγάλουμε άκρη με γριφώδεις ιατρικές διαγνώσεις, πρέπει να κόψουμε διάφορα, τσιγάρο, γλυκά, αλμυρά, ποτά, να δώσουμε απάντηση στο ερώτημα «ζω ή πεθαίνω» και το σημαντικότερο να συνηθίσουμε στην ιδέα πως οι γονείς μας δεν είναι πλέον αυτόνομοι, ανεξάρτητοι και οι βράχοι που μέχρι τώρα αναλάμβαναν αγόγγυστα παιδιά και εγγόνια, αλλά χρειάζονται τη δική μας πλέον βοήθεια. Τελείωσαν τα ψέματα. Είναι η στιγμή που ο γονιός αντιμετωπίζει την αρρώστια με ό,τι αυτή συνεπάγεται και τα παιδιά του την αλήθεια κατάματα. Και κάπου στο σημείο αυτό η κλασική ελληνική οικογένεια, με όλα τα συμπλέγματα αλλά και τις αντοχές της, συναντά τη νοσοκομειακή περίθαλψη. Μια νέα πραγματικότητα Να πω ότι έχουμε καλούς γιατρούς και νοσοκόμες που τα δίνουν όλα; Δεν θα είναι κάτι καινούριο, όσοι έχουν περάσει από το στάδιο αυτό το ξέρουν, το έχουν ζήσει. Όμως, ό,τι κι αν έχει ο γονιός, ακόμη και το πιο απλό, η ηλικία του και μόνον το κάνει βαρύ και δύσκολο.Ποτέ μια αρρώστια δεν έρχεται μόνη της στην τρίτη ηλικία. Τι να πρωτοκάνουν οι νοσοκόμες, όταν όχι ένας θάλαμος 4 ή 6 γερόντων και πασχόντων, αλλά ένας ολόκληρος όροφος ή μια κλινική, διαθέτει 2-3 άτομα στην κάθε βάρδια; Ποιες προδιαγραφές και ποια ποιότητα νοσηλείας; Αναλαμβάνει λοιπόν η οικογένεια και ξημεροβραδιάζει στις πολυθρόνες. Αν η νοσηλεία είναι πολυήμερη, και συνήθως είναι για τους ηλικιωμένους, σιγά σιγά νιώθεις το νοσοκομείο σαν το σπίτι σου. Δεν θα συζητήσω το δράμα να καιροφυλακτούν οι συγγενείς για να μιλήσουν στο γιατρό. Και αυτοί οι έλληνες γιατροί, νομίζω πως είναι η πιο μυστικοπαθής ράτσα. Αυτοί θα κάνουν καλά τον ασθενή, αλλά ο ίδιος δεν χρειάζεται να ξέρει ούτε τι έχει, ούτε τι τον περιμένει. Το ίδιο και οι δικοί του. Συνάντησα, είναι αλήθεια, και ευγενικούς ανθρώπους, γιατρούς και νοσηλευτές αυτές τις μέρες στα νοσοκομεία, και συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά πόσο έλλειμμα έχουμε ως κοινωνία στο θέμα της συμπεριφοράς και πόσο διευκολυντική και ανακουφιστική είναι η ευγένεια στην καθημερινότητά μας. Το ελληνικό αναπόφευκτο Πάλι καλά αν το νοσοκομείο έχει οργανώσει ένα σύστημα ραντεβού με τους συγγενείς, αυτό όμως δεν ισχύει σε όλα, άσε τις εφημερίες και τα έκτακτα. Κι εκείνες οι νύχτες στους θαλάμους των νοσοκομείων μας και στις αυλές και στους διαδρόμους είναι άγριες και το πρωί όλοι πρέπει να πάμε στη δουλειά μας. Η ζωή συνεχίζεται, είμαστε όλοι τόσο φορτωμένοι. Γι'αυτό λοιπόν υπάρχουν οι αποκλειστικές. Λύση φορτωμένη με ενοχές, παγκόσμια πρωτοτυπία και ελληνική πατέντα, κόστους μέχρι και 200 ευρώ το σαββατόβραδο, φωτιά δηλαδή κανονική. Το ασφαλιστικό ταμείο της μητέρας μου την καλύπτει στο ένα τρίτο. Ευτυχώς στη χώρα μας η τρίτη ηλικία είναι προνοητική και όπως μπορεί, έχει πάντα κάτι στην άκρη. Και όταν όλα τελειώσουν, αρχίζουν τα δύσκολα Κι έρχεται η ώρα η καλή κι η μανούλα βγαίνει από το νοσοκομείο. Όμως, μένει μόνη της και θέλει -λέει- να συνεχίσει να είναι αυτόνομη και ανεξάρτητη και να μην επιβαρύνει τα παιδιά της. Κι όσο κι αν μπερδεύεσαι, πώς να της το στερήσεις όταν καταλαβαίνεις ότι πέρα από τη δική σου αναστάτωση, δεν είναι μόνον ένα ακόμη δώρο που σου κάνει, αλλά και πραγματική ανάγκη της, για να συνεχίσει να αισθάνεται ότι είναι ζωντανή και υγιής; Στο σημείο αυτό, το ισχύον σύστημα δεν έχει να σου προσφέρει λύσεις ή θα πληρώσεις ή θα πληρώσεις. Όπως κι αν το λένε αυτό που χρειάζεται μετά-το-νοσοκομείο, φυσιοθεραπεία, βοήθεια στο σπίτι, μια ένεση την ημέρα, τα φάρμακα στην ώρα τους και χωρίς να τα μπερδεύει η ίδια, η λύση είναι δυστυχώς μία: πληρωμένη βοήθεια. Το πιο δύσκολο είναι να αποδεχθεί η τρίτη ηλικία ξένο άνθρωπο δίπλα της. Όμως δεν υπάρχει συχνά άλλος τρόπος. Και τα ασφαλιστικά ταμεία; Και οι κρατήσεις μιας ολόκληρης ζωής; Στην καλύτερη περίπτωση, παίρνεις την απόδειξη και κάποια στιγμή σου επιστρέφουν ένα ποσοστό, αρκεί να μη ζητάς πολυτέλειες. Τι είναι όμως πολυτέλεια σε αυτές τις συνθήκες; Με τις υγείες μας… |
