 |
 |
 |
|
Τα προγράμματα Stage αναδείχθηκαν τον τελευταίο μήνα σε πρωταγωνιστή της επικαιρότητας. Γράφτηκαν πολλά για πελατειακές σχέσεις στο δημόσιο, για την ανασφάλιστη εργασία καθώς και για ανθρώπους-ομήρους των επιλογών τους ή της ανάγκης τους για απόκτηση εργασιακής εμπειρίας. Κι έτσι ξαφνικά, εκτός από τη γαλλική προφορά της λέξης, ανακαλύψαμε και εκατοντάδες ανθρώπους που δούλευαν υπό αυτό το καθεστώς για μεγάλο χρονικό διάστημα και από τη μια μέρα στην άλλη βρίσκονται με μια απόλυση στο χέρι, διεκδικώντας το χρόνο που αφιέρωσαν και τις ελπίδες που επένδυσαν δουλεύοντας ως μαθητευόμενοι. Όμως, από την άλλη πλευρά, είναι όλοι οι υπόλοιποι νεαροί εργαζόμενοι που δίνουν καθημερινό αγώνα για να βρουν μια οποιαδήποτε δουλειά και βλέπουν τα stage ως ένα τρόπο, ίσως το μοναδικό, για να πλουτίσουν το βιογραφικό τους. Ζητήσαμε λοιπόν από δύο νέους ανθρώπους που βρέθηκαν ξαφνικά «απέναντι» να μας πουν την άποψή τους για την απόφαση της κυβέρνησης να καταργήσει τα προγράμματα Stage στο δημόσιο τομέα. Γιάννης, 27 χρονών, οικονομολόγος. Περιστασιακά εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα, μονίμως σε αναζήτηση εργασίας. Η κατάργηση των Stage στο δημόσιο, ένα από τα πρώτα μέτρα που εξήγγειλε η κυβέρνηση, με βρήκε απόλυτα σύμφωνο. Καταλαβαίνω μεν τις αντιδράσεις, συμπαραστέκομαι στον αγώνα κάθε εργαζόμενου να διατηρήσει τη δουλειά του και θα ήμουν ο τελευταίος που θα έλεγε ναι στην εργασιακή ανασφάλεια. Όμως, από την άλλη, αν όλοι οι πόροι που είναι διαθέσιμοι για να αποκτήσουν οι νέοι εργασιακή εμπειρία χρησιμοποιούνται για να καλύψει το δημόσιο «πάγιες και διαρκείς ανάγκες», τότε τι θα απομείνει για μας που θέλουμε και διεκδικούμε, δεν έχει σημασία αν είναι από επιλογή ή από ανάγκη, μια θέση στον ιδιωτικό τομέα; Δηλαδή, όπως έχω διαβάσει, τα προγράμματα αυτά δημιουργήθηκαν ως μέσον για να καταπολεμηθεί η ανεργία: μπαίνεις σε μια εταιρεία ή μια επιχείρηση, δεν σε πληρώνουν εκείνοι αλλά το πρόγραμμα, επομένως δεν τους επιβαρύνεις και μαθαίνεις τη δουλειά. Εντάξει, καταλαβαίνω ότι αυτό εξαρτάται και από την προθυμία των συναδέλφων, όμως, όπως κι αν έχουν τα πράγματα, στη χειρότερη περίπτωση έχεις να βάλεις κάτι στο βιογραφικό σου και στην καλύτερη, μπορεί και να έχεις αποδείξει την αξία σου στην επιχείρηση. Όταν θα χρειαστεί να καλύψουν κάποια θέση εργασίας, λογικά δεν θα είσαι ο πρώτος που θα σκεφτούν; Αυτή είναι η ελπίδα μου. Μην έχοντας συμμετάσχει ποτέ σε κάποιο πρόγραμμα Stage και έχοντας περάσει από πολλές συνεντεύξεις από τότε που πήρα το πτυχίο μου, βρίσκομαι πάντα στην ανάγκη να συντάσσω μια αξιοπρεπή απάντηση στην κλασική ερώτηση «τι έχετε κάνει από τότε που πήρατε το πτυχίο σας» ή «μιλήστε μου για την εμπειρία σας». Αφήστε πια τις πλάγιες ή και ευθείς προτάσεις να δουλέψω χωρίς ασφάλιση ή με κατώτερο μισθό, ακόμη κι από το νόμιμο, αφού δεν έχω «εργασιακή εμπειρία». Αν υποθέσουμε ότι δεχόμουν και μετά έκανα καταγγελία στον εργοδότη, το δημόσιο θα τον τιμωρούσε, το ίδιο δημόσιο που δέχεται χιλιάδες άτομα, όπως φαίνεται, να δουλεύουν ανασφάλιστα για λογαριασμό του! Τραγέλαφος, δηλαδή. Γι’αυτό λοιπόν αισθάνομαι πως όταν τα προγράμματα αυτά εφαρμόζονται κυρίως ή αποκλειστικά στο δημόσιο, τότε καταλήγουν να σημαίνουν κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είναι. Και επιπλέον, όλες αυτές οι ιστορίες για ανανέωση των συμβάσεων, μοριοδότηση και «κάλυψη παγίων αναγκών» μου φαίνονται απλώς ένα τέχνασμα για να παρακαμφθεί το ΑΣΕΠ και να βολευτούν κάποιοι «ημέτεροι». Για μένα όμως όλα αυτά σημαίνουν ότι στερούμαι μια ευκαιρία και μάλιστα μια ευκαιρία που την έχω ανάγκη. Μαρίνα, 26 χρονών, οικονομολόγος, απασχολούμενη σε δημόσια υπηρεσία μέσω stage. Μπήκα στο πρόγραμμα Stage αρκετά πριν από την προκήρυξη των εκλογών. Για μένα ήταν ένας τρόπος να αποκτήσω εμπειρία και να δοκιμάσω τον εαυτό μου σε πραγματικές συνθήκες εργασίας. Όλοι γνωρίζουμε πως ένας νεοεισερχόμενος στην αγορά εργασίας αντιμετωπίζει δυσκολίες μέχρι τελικά να καταφέρει να βρει την πρώτη του θέση εργασίας κι αυτό γιατί δεν μπορεί να αποδείξει ότι πέρα από ένα πτυχίο και θεωρητική κατάρτιση «γνωρίζει τη δουλειά» όπως θα λέγαμε απλά. Γι’αυτούς τους λόγους ήθελα να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία που μου δινόταν. Από την άλλη μεριά η ανασφάλεια στις μέρες μας είναι μεγάλη ειδικά για μας, τους νέους ανθρώπους. Αν καταφέρεις λοιπόν να «μπεις κάπου» και να εργαστείς σκληρά, προσδοκάς ένα καλύτερο μέλλον. Όταν ξεκίνησα στο πρόγραμμα ήξερα, ή τουλάχιστον φοβόμουν ότι θα με διώχνανε, αλλά ξέρετε κάτι; Ποτέ δεν παύεις να ελπίζεις! Να ελπίζεις ότι έστω και την τελευταία στιγμή, κάτι θα γίνει και θα σε κρατήσουν. Και όλα αυτά, όχι τόσο για τα λεφτά, γιατί όπως και να το κάνουμε είναι ένα μικρό εισόδημα, αλλά για τα μόρια, για την προϋπηρεσία. Στην υπηρεσία που εργαζόμουν, παρόλο που οι συνθήκες δεν ήταν οι καλύτερες, κατάφερα να μάθω πράγματα και να αισθάνομαι πραγματικά ότι δουλεύω. Όλοι όσοι ήμασταν με Stage καλύπταμε διαρκείς ανάγκες και οι συνάδελφοι μας το αναγνώριζαν. Την ημέρα εκείνη που ανακοινώσανε ότι διώχνουν τα παιδιά απ’ τα Stage, όλοι στην συγκεκριμένη υπηρεσία στεναχωρήθηκαν. Λογικό! Ποιος θα κάνει τώρα αυτά που κάναμε εμείς; Κανείς! Πράγμα που μας το είπαν ξεκάθαρα! Βγάλαμε την περισσότερη δουλειά, ανεχόμασταν πικρόχολα σχόλια και τώρα ενώ όλοι μπροστά μας δείχνουν ότι ενδιαφέρονται για μας, απ’ την άλλη, είναι οι πρώτοι που λένε ότι τα Stage πρέπει να καταργηθούν. Το συμπέρασμά μου απ’ όλα αυτά είναι ότι παντού υπάρχει υποκρισία. Καλό είναι να λέγεται πως ό,τι γίνεται, δικαίως γίνεται, αλλά ας δούμε και λίγο παραπέρα. Αυτή τη στιγμή εκατοντάδες νέοι άνθρωποι που συνέβη να βρεθούν σε αυτή τη θέση είναι στο δρόμο και διεκδικούν τους στόχους τους. Έχουμε όνειρα, θέλουμε να τα πραγματοποιήσουμε, θέλουμε να έχουμε επιλογές, θέλουμε να έχουμε λόγο! Ίσως γνωρίζαμε ότι θα απολυθούμε αλλά ποτέ μα ποτέ δεν πάψαμε να ελπίζουμε σε αυτό που επιδιώκει κάθε νέος άνθρωπος. Σε ένα καλύτερο αύριο. |
